اگزوزوم‌ها

اگزوزوم‌ها

اگزوزوم‌ها وزیکول‌های خارج سلولی کوچکی هستند که توسط سلول‌ها ترشح می‌شوند و توسط یک لایه لیپیدی احاطه شده‌اند و ارتباط سلول به سلول را تسهیل می‌کنند و مولکول‌های زیستی، از جمله پروتئین‌ها، لیپیدها و اسیدهای نوکلئیک را بین سلول‌ها منتقل می‌کنند.

آن‌ها نقش مهمی در ارتباطات بین سلولی، تعدیل پاسخ ایمنی و انتقال مواد ژنتیکی دارند.

اگزوزوم‌ها: کاربردهای فعلی و کاربردهای آینده

اصطلاح اگزوزوم برای توصیف اجسام غشایی ریز و بالقوه در مقیاس نانو استفاده می‌شود.

اگزوزوم‌ها به دلیل توانایی منحصر به فردشان در انتقال و تبادل پیام‌های شیمیایی درون سلولی و توانایی‌شان در تعامل با سلول‌های گیرنده، به عنوان یک پلتفرم درمانی به طور فزاینده‌ای جذاب شده‌اند.

سلول‌ها با استفاده از محموله‌های شیمیایی، معمولاً از طریق سیستمی از وزیکول‌های خارج سلولی (EVs)، که ترکیبات آلی از جمله پروتئین‌ها، RNA، DNA ژنومی و سایر RNAهای غیر کدکننده را حمل می‌کنند، با سلول‌های مجاور و اندام‌های دور ارتباط برقرار می‌کنند.

مطالعات متعددی از این فرضیه پشتیبانی می‌کنند که اگزوزوم‌ها به سلول‌ها نفوذ می‌کنند، پیام‌رسان‌های شیمیایی را منتقل می‌کنند و در فرآیند تثبیت بسیاری از شرایط فیزیکی و پاتولوژیک در سلول‌ها نقش دارند.

بر اساس اندازه و منشأ، وزیکول‌های خارج سلولی (EVs) به سه گروه طبقه‌بندی می‌شوند:

(الف) اگزوزوم‌ها (محدوده اندازه 30 تا 150 نانومتر)،

(ب) میکرووزیکول‌ها/اکتوزوم‌ها (100 تا 1000 نانومتر) و

(ج) اجسام آپوپتوزی (50 تا 5000 نانومتر)

اندازه نانومقیاس اگزوزوم‌ها، آنها را به کاندیدای ایده‌آلی برای توسعه سیستم‌های دارورسانی تبدیل می‌کند که می‌توانند محموله را به بافت‌ها، سلول‌ها و اندام‌های هدف منتقل کنند.

اگزوزوم از جسم چند وزیکولی (MVB) تولید می‌شود، زمانی که MVB با غشای پلاسما ادغام می‌شود و به ریزمحیط خارج سلولی دفع می‌شود. اگزوزوم‌ها در انواع مختلف سلول‌ها از جمله سلول‌های B، سلول‌های دندریتیک، سلول‌های T، ماستوسیت‌ها و پلاکت‌ها رایج هستند و همچنین در مایعات بیولوژیکی مختلف، از جمله سرم، ادرار، شیر مادر، مایع مغزی-نخاعی و بزاق یافت می‌شوند.

مطالعات متعددی گزارش داده‌اند که اگزوزوم‌های موجود در مایعات بیولوژیکی می‌توانند به عنوان نشانگرهای زیستی برای پیش‌بینی چندین بیماری استفاده شوند.

به نظر می‌رسد اجزای مولکولی هر اگزوزوم برای القای چندین بیماری و همچنین برای بهبود آنها بسیار مهم هستند (شکل 1).

اگزوزوم‌ها عملکردهای بیولوژیکی مهمی دارند، به این معنی که معمولاً در بسیاری از مایعات بدن یافت می‌شوند.

اکثر آنها حاوی پروتئین‌های رایجی هستند که در تشکیل و انتقال وزیکول‌ها شرکت می‌کنند.

نشان داده شده است که محتوای اگزوزوم به طور قابل توجهی مختص بیماری است، از جمله بیماری‌های نورودژنراتیو مانند آلزایمر و بیماری‌های پریون و همچنین عفونت‌های ویروسی و سرطان.

اگزوزوم‌ها چندین ویژگی منحصر به فرد از خود نشان می‌دهند که آنها را به نشانگرهای زیستی ایده‌آل تبدیل می‌کند.

یک مطالعه اخیر نشان داد که فعالیت اگزوزوم برای واسطه‌گری ارتباط سلولی، پاسخ‌های ایمنی، سیگنالینگ سلولی برای بازسازی و تمایز ضروری است. حتی نقشی برای سیگنالینگ اگزوزوم در تکثیر ویروسی گزارش شده است.